ਹਵਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮਜ਼੍ਹਬ ਨਹੀਂ
ਅੰਬਰ ਤਾਂ ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਹੈ
ਜਲਵਾ ਓਹਦਾ ਹਰ ਪਾਸੇ
ਫ਼ਰਕ ਸਾਡੀ ਬੱਸ ਅੱਖ ਦਾ ਹੈ
ਮਸਜਿਦ ਚੋਂ ਤੇ ਮੰਦਿਰ ਚੋਂ
ਬਾਹਰ ਚੋਂ ਤੇ ਅੰਦਰ ਚੋਂ
ਤੇਰੇ ਚੋਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੋਂ
ਚਾਨਣ ਚੋਂ ਹਨੇਰੇ ਚੋਂ
ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਨਾਨਕ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਚੋਂ ।

ਸਾਧੂ ਸਾਜਨ ਆਏ
ਮਾਰੇ ਘਰ ਪੇ ਆਏ
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਆਏ
ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੰਗ ਸਾ ਲਾਏ

ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਹਾਂ ਕੁੱਝ ਸਾਲਾਂ ਦੇ
ਮਾਲਕ ਬਣਕੇ ਬਹਿ ਗਏ ਆਂ
ਸਕੂਨ ਨਾ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਭੱਜ ਰਹੇ
ਕਿਹੜੀ ਦੌੜ ਚ ਪੈ ਗਏ ਆਂ
ਅਸਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਨੀ ਜਾਣੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਦੁਨੀਆ ਜਾਣ ਲਈ
ਰਹਿਮਤ ਓਹਦੀ ਬਰਸ ਰਹੀ
ਅਸੀਂ ਹੀ ਛੱਤਰੀ ਤਾਣ ਲਈ
ਜਮੀਂ ਵਿਚੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ
ਗੀਤਾ ਚੋਂ ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚੋਂ
ਥੋੜ੍ਹੇ ਚੋਂ ਬਥੇਰੇ ਚੋਂ
ਸ਼ਾਮਾਂ ਸਵੇਰੇ ਚੋਂ
ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਨਾਨਕ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਚੋਂ ।

ਸਾਧੂ ਸਾਜਨ ਆਏ
ਮਾਰੇ ਘਰ ਪੇ ਆਏ
ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਆਏ
ਪ੍ਰੇਮੀ ਰੰਗ ਸਾ ਲਾਏ

ਏਸ ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਥੱਲੇ
ਇਸ਼ਕ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਦਾਤ ਨਹੀਂ
ਇਸ਼ਕ ਹੀ ਮੁਰਸ਼ਦ ਇਸ਼ਕ ਗੁਰੂ ਹੈ
ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਤ ਨਹੀਂ
ਗੁਰੂ ਜੇ ਚਾਹੇ ਅੱਕਾਂ ਚੋਂ ਵੀ
ਸ਼ਹਿਦ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਚੋਅ ਸਕਦੈ
ਰੂਹ ਤੇ ਜੰਮੀ ਮੈਲ ਹਉਮੈ ਦੀ
ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦ ਹੀ ਧੋ ਸਕਦੈ
ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਚੋਂ
ਬਾਣੇ ਚੋਂ ਤੇ ਬਾਣੀ ਚੋਂ
ਤੇਰੇ ਚੋਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਚੋਂ
ਮੇਨੂ ਹਰ ਇੱਕ ਚਿਹਰੇ ਚੋਂ
ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਨਾਨਕ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਚੋਂ ।